Dat vraag ik mezelf ook regelmatig af.. Volgens de burgerlijke stand heet ik Jolanda. Er komt nog wel achteraan, ben naar mijn beide oma's vernoemd, maar dat is niet zo heel erg interessant.
Ik ben ruim 40 jaar geleden geboren, in de jaren 70, dus ben opgegroeid met geweldige muziek. Dat speelde bij ons thuis een grote rol. Mijn ouders, en dan vooral mijn vader, heeft mijn zusje en mij kennis laten maken met allerlei soorten muziek. In de auto, op weg naar waar dan ook, werd de ene keer de popmuziek van toen gedraaid (mijn vader kon genieten van de Final Countdown van Europe, keihard ging de radio dan), de andere keer luisterden we aandachtig naar Peter en Wolf. Ook nu is muziek nog steeds heel belangrijk voor me, het weerspiegelt echt mijn humeur op dat moment.
Mijn moeder daarentegen, ook zij hield en houdt van muziek, heeft ons het lezen bij gebracht. Al heel jong werden we lid gemaakt van de plaatselijke bibliotheek, en mijn vroegste herinnering zijn de boekjes van Nijntje. Toen al. We hoorden echt bij inboedel, minimaal een keer in de week kwamen we er wel.
Ook hield mijn moeder erg van handwerken. Ze naaide onze rokjes, en ze kon breien als de beste. Dus boven het zelfgemaakte rokje, kwam dan een mooie trui. En wat waren sommige klasgenootjes jaloers op ons.
Toen ik een jaar of 12/13 was, of misschien zelfs al jonger, waren de gehaakte gordijntjes in. Gordijntjes met een motiefje erin. Ik heb toen voor mijn eigen slaapkamertje gordijntjes met een konijntje erin gehaakt. Het patroon bestond uit stokjes en lossen. Meer niet. En qua kleur was er ook niet zo heel veel variatie. Wit, ecru, roze en blauw. Meer niet.
Ook ben ik eens aan een trui begonnen, gebreid. In een rode kool kleur. Verder dan halverwege een voor,-of achterkant ben ik nooit gekomen.
Tussen toen en nu is er heel veel gebeurd. Belangrijke dingen, veel te veel om allemaal te benoemen en vooral niet interressant voor anderen. Enige wel belangrijke is dat ik in 2005 ben getrouwd met een geweldige man.
Puur toevallig zag ik op Facebook een foto van een Earlybird. Door de vrolijke kleurtjes en de gedachte erachter begon het te prikkelen. Gezien mijn verleden met enthousiast begonnen hobby's, dacht ik dat het ook wel weer snel klaar zou zijn. Dus met goedkope naalden, en (sorry, wil niemand kwetsen) goedkoop garen van de Action begonnen met een vogeltje. Binnen no-time had ik hem af. En wonder boven wonder vond ik het nog steeds leuk. Het garen veranderde in 'goedgekeurd' garen, en de naalden werden vanwege mijn reuma ook veranderd in goede naalden, en de berg Earlybirds groeide en groeide. En mijn interesse was gewekt. Ik werd lid van verschillende groepen en ging ook moeilijkere projecten maken. Wat nog eens lukte ook.. Nu zijn we zo'n 2,5 jaar verder en ik kan zeggen dat het me nog steeds prikkelt. Kan zelfs zeggen dat het een echte verslaving is.
Wat ik met deze Blog wil, weet ik nog niet. Maar misschien is het leuk om mijn werkjes te delen. Ik ben vrij actief op Instagram, en wil dan bij elke foto een heel verhaal ophangen, waar verder niemand op zit te wachten, denk ik. Misschien dat ik hier meer mijn ei kwijt kan....
Ik ben ruim 40 jaar geleden geboren, in de jaren 70, dus ben opgegroeid met geweldige muziek. Dat speelde bij ons thuis een grote rol. Mijn ouders, en dan vooral mijn vader, heeft mijn zusje en mij kennis laten maken met allerlei soorten muziek. In de auto, op weg naar waar dan ook, werd de ene keer de popmuziek van toen gedraaid (mijn vader kon genieten van de Final Countdown van Europe, keihard ging de radio dan), de andere keer luisterden we aandachtig naar Peter en Wolf. Ook nu is muziek nog steeds heel belangrijk voor me, het weerspiegelt echt mijn humeur op dat moment.
Mijn moeder daarentegen, ook zij hield en houdt van muziek, heeft ons het lezen bij gebracht. Al heel jong werden we lid gemaakt van de plaatselijke bibliotheek, en mijn vroegste herinnering zijn de boekjes van Nijntje. Toen al. We hoorden echt bij inboedel, minimaal een keer in de week kwamen we er wel.
Ook hield mijn moeder erg van handwerken. Ze naaide onze rokjes, en ze kon breien als de beste. Dus boven het zelfgemaakte rokje, kwam dan een mooie trui. En wat waren sommige klasgenootjes jaloers op ons.
Toen ik een jaar of 12/13 was, of misschien zelfs al jonger, waren de gehaakte gordijntjes in. Gordijntjes met een motiefje erin. Ik heb toen voor mijn eigen slaapkamertje gordijntjes met een konijntje erin gehaakt. Het patroon bestond uit stokjes en lossen. Meer niet. En qua kleur was er ook niet zo heel veel variatie. Wit, ecru, roze en blauw. Meer niet.
Ook ben ik eens aan een trui begonnen, gebreid. In een rode kool kleur. Verder dan halverwege een voor,-of achterkant ben ik nooit gekomen.
Tussen toen en nu is er heel veel gebeurd. Belangrijke dingen, veel te veel om allemaal te benoemen en vooral niet interressant voor anderen. Enige wel belangrijke is dat ik in 2005 ben getrouwd met een geweldige man.
Puur toevallig zag ik op Facebook een foto van een Earlybird. Door de vrolijke kleurtjes en de gedachte erachter begon het te prikkelen. Gezien mijn verleden met enthousiast begonnen hobby's, dacht ik dat het ook wel weer snel klaar zou zijn. Dus met goedkope naalden, en (sorry, wil niemand kwetsen) goedkoop garen van de Action begonnen met een vogeltje. Binnen no-time had ik hem af. En wonder boven wonder vond ik het nog steeds leuk. Het garen veranderde in 'goedgekeurd' garen, en de naalden werden vanwege mijn reuma ook veranderd in goede naalden, en de berg Earlybirds groeide en groeide. En mijn interesse was gewekt. Ik werd lid van verschillende groepen en ging ook moeilijkere projecten maken. Wat nog eens lukte ook.. Nu zijn we zo'n 2,5 jaar verder en ik kan zeggen dat het me nog steeds prikkelt. Kan zelfs zeggen dat het een echte verslaving is.
Wat ik met deze Blog wil, weet ik nog niet. Maar misschien is het leuk om mijn werkjes te delen. Ik ben vrij actief op Instagram, en wil dan bij elke foto een heel verhaal ophangen, waar verder niemand op zit te wachten, denk ik. Misschien dat ik hier meer mijn ei kwijt kan....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten